[1] Tumawag ako nang malakas sa Dios. Tumawag ako sa kanya upang akoʼy kanyang mapakinggan. [2] Sa panahon ng kahirapan, nananalangin ako sa Panginoon. Pagsapit ng gabi nananalangin akong nakataas ang aking mga kamay, at hindi ako napapagod, ngunit wala pa rin akong kaaliwan. [3] Kapag naaalala ko ang Dios, napapadaing ako at para bang nawawalan na ng pag-asa. [4] Hindi niya ako pinatutulog, hindi ko na alam ang aking sasabihin, dahil balisang-balisa ako. [5] Naaalala ko ang mga araw at taong lumipas. [6] Naaalala ko ang mga panahong umaawit ako sa gabi. Nagbubulay-bulay ako at tinatanong ang aking sarili: [7] “Habang buhay na ba akong itatakwil ng Panginoon? Hindi na ba siya malulugod sa akin? [8] Nawala na ba talaga ang pag-ibig niya para sa akin? Ang kanyang pangako ba ay hindi na niya tutuparin? [9] Nakalimutan na ba niyang maging maawain? Dahil ba sa kanyang galit kaya nawala na ang kanyang habag?” [10] At sinabi ko, “Ang pinakamasakit para sa akin ay ang malamang hindi na tumutulong ang Kataas-taasang Dios.” [11] Panginoon, aalalahanin ko ang inyong mga gawa. Gugunitain ko ang mga himalang ginawa nʼyo noon. [12] Iisipin ko at pagbubulay-bulayan ang lahat ng inyong mga dakilang gawa. [13] O Dios, ibang-iba ang inyong mga pamamaraan. Wala nang ibang Dios na kasindakila ninyo. [14] Kayo ang Dios na gumagawa ng mga himala. Ipinapakita nʼyo sa mga tao ang inyong kapangyarihan. [15] Sa pamamagitan ng inyong kapangyarihan iniligtas nʼyo ang inyong mga mamamayan na mula sa lahi nina Jacob at Jose. [16] Ang mga tubig, O Dios ay naging parang mga taong natakot at nanginig nang makita kayo. [17] Mula sa mga ulap ay bumuhos ang ulan, kumulog sa langit at kumidlat kung saan-saan. [18] Narinig ang kulog mula sa napakalakas na hangin; ang mga kidlat ay nagbigay-liwanag sa mundo, at nayanig ang buong daigdig. [19] Tinawid nʼyo ang karagatang may malalaking alon, ngunit kahit mga bakas ng paa nʼyo ay hindi nakita. [20] Sa pamamagitan nina Moises at Aaron, pinatnubayan nʼyo ang inyong mga mamamayan na parang mga tupa.
