[1] Een psalm van Asaf voor de koordirigent. Voor de tempelzangers. [2] Ik roep naar God, ik richt mij tot Hem en verlang ernaar dat Hij naar mij luistert. [3] Als ik het moeilijk heb, zoek ik de Here. De hele nacht strek ik mijn handen naar Hem uit en word het wachten niet moe. Alleen Hij kan mij troosten. [4] Als ik aan God denk, moet ik kreunen. Ik word overmeesterd door het verlangen naar zijn hulp. [5] Ik kan er niet van slapen en ben zo onrustig dat ik niet kan bidden. [6] Ik denk aan vroeger, aan de jaren die voorbijgingen. [7] Ik herinner mij mijn blijde musiceren van toen, ik pieker over het verschil tussen toen en nu. [8] Heeft de Here mij dan voor altijd afgewezen? Zal Hij mij geen genade geven? [9] Zijn zijn goedheid en trouw voor altijd opgehouden? Geldt zijn belofte niet meer voor de komende generaties? [10] Vergeet God ons zijn genade te geven? Heeft Hij de liefde en het medeleven uit zijn hart gebannen? [11] Ik moet zeggen dat het mij groot verdriet doet dat God, de Allerhoogste, van gedachten verandert. [12] Toch blijf ik mij de grote wonderen van de HERE herinneren. Alles wat U in het verleden hebt gedaan, zal ik gedenken. [13] Ik wil over uw werk spreken en nadenken over alles wat U deed. [14] O God, uw wegen zijn altijd goed en heilig. Wie is zo groot als U, onze God? [15] U bent de God die wonderen doet. U hebt de volken uw macht laten zien. [16] U hebt uw volk op een machtige manier bevrijd. Alle zonen van Jakob en Jozef en hun nageslacht. [17] Toen het water U zag, o God, beefde en sidderde het. [18] De wolken lieten de regen neervallen en de donder rolde langs de hemel. Uw pijlen werden afgeschoten. [19] Het gedreun van de donder rolde langs de hemel. De bliksemschichten verlichtten de hele aarde. Alles sidderde en beefde. [20] U maakte een weg dwars door de zee, een pad door het water heen. Daardoor konden uw voetsporen later niet worden gevonden. [21] U leidde uw volk als een schaapskudde, met Aäron en Mozes als herders.
