[1] Panginoon, buong puso kitang pasasalamatan. Ikukuwento ko ang lahat ng inyong ginawang kahanga-hanga. [2] Magpapakasaya ako dahil sa inyo, Kataas-taasang Dios. Aawit ako ng mga papuri para sa inyo. [3] Kapag nagpapakita kayo sa aking mga kaaway, natatakot sila: tumatakas sila, nadadapa, at sa inyong harapan silaʼy namamatay. [4] Nakaupo kayo sa inyong trono bilang matuwid na hukom. Noong hinatulan nʼyo ako, napatunayan nʼyong wala akong kasalanan. [5] Hinatulan nʼyo at nilipol ang mga bansang masasama, kaya hindi na sila maaalala magpakailanman. [6] Tuluyan nang nawala ang aking mga kaaway; sila ay lubusang nawasak. Giniba nʼyo rin ang kanilang mga bayan, at silaʼy lubusan nang makakalimutan. [7] Ngunit kayo, Panginoon ay maghahari magpakailanman. At handa na ang inyong trono para sa paghatol. [8] Hinahatulan nʼyo nang matuwid ang mga tao sa bawat bansa, at wala kayong kinikilingan. [9] Panginoon, kayo ang kanlungan ng mga inaapi, at kublihan sa panahon ng kahirapan. [10] Sa inyo nagtitiwala ang nakakakilala sa inyo, dahil hindi nʼyo itinatakwil ang mga lumalapit sa inyo. [11] Magsiawit kayo ng papuri sa Panginoon na hari ng Jerusalem! Ihayag ninyo sa mga bansa ang kanyang mga ginawa! [12] Hindi niya nakakalimutan ang panawagan ng mga pinahihirapan; pinaghihigantihan niya ang mga nagpapahirap sa kanila. [13] Panginoon, tingnan nʼyo po ang pagpapahirap sa akin ng aking mga kaaway. Maawa kayo sa akin, at iligtas nʼyo ako sa bingit ng kamatayan, [14] upang masabi ko sa lahat ng tao sa pintuan ng Zion, ang inyong mga ginawa, at akoʼy magagalak at magpupuri dahil sa inyong pagliligtas. [15] Nangyari mismo sa kanilang bansa ang plinano nilang masama. At sila mismo ang nahuli sa sarili nilang bitag. [16] Ipinakita ng Panginoon kung sino siya sa pamamagitan ng paghatol niya ng matuwid. At ang masasama ay napahamak, dahil na rin sa kanilang ginawang masama. [17] Mamamatay ang taong masasama sa lahat ng bansa, dahil itinakwil nila ang Dios. [18] Ang mga dukha ay hindi laging pababayaan, at ang pag-asa ng mga mahihirap ay hindi na mawawala kailanman. [19] O Panginoon, huwag nʼyong pabayaang manaig ang kakayahan ng mga tao, tipunin nʼyo sa inyong presensya at hatulan ang mga taong hindi kumikilala sa inyo. [20] Turuan nʼyo silang matakot Panginoon, at nang malaman nilang silaʼy mga tao lamang.
