[1] Nagsalita si Elifaz na taga-Teman. Sinabi niya, [2] “Magagalit ka ba kung magsasalita ako? Hindi ko na kayang manahimik. [3] Noon, pinapayuhan mo ang maraming tao na magtiwala sa Dios, at pinalalakas ang mahihina at nanlulupaypay. [4] Ang mga salita moʼy nagpalakas sa kanila at umalalay sa mga nanghihina. [5] Pero ngayong ikaw na ang dumaranas ng kahirapan, tila ikaw ang nanghihina at naguguluhan. [6] Hindi baʼt kapag may takot ka sa Dios at namumuhay ka ng matuwid, magdudulot ito sa iyo ng tiwalaʼt pag-asa? [7] “Ngayon, isipin mong mabuti. May tao bang matuwid at walang kasalanan na napahamak? [8] Ayon sa aking nakitaʼt nalaman, ang mga taong gumagawa ng kasamaan at kaguluhan, kasamaan at kaguluhan din ang kanilang kahahantungan. [9] Sa isang bugso lamang ng galit ng Dios, mapapahamak sila. [10] Kahit na silaʼy tulad ng malakas at mabangis na leon, tatanggalin pa rin ang kanilang mga ngipin. [11] Mamamatay sila dahil sa gutom at ang mga anak nila ay mangangalat. [12] “May sinabi sa akin nang palihim. Ibinulong ito sa akin [13] sa pamamagitan ng panaginip. Gabi iyon habang ang mga taoʼy mahimbing na natutulog. [14] Natakot ako at nanginig ang buo kong katawan. [15] May espiritu na dumaan sa aking harap at tumayo ang mga balahibo ko at kinilabutan ako. [16] Huminto ito, pero hindi ko gaanong maaninag. At may narinig akong mahinang tinig na nagsasabi, [17] ‘Mayroon bang taong matuwid o malinis sa paningin ng Dios na kanyang Manlilikha? [18] Kung mismong sa mga anghel na lingkod niya ay hindi siya lubusang nagtitiwala, at nakakakita siya ng kamalian nila, [19] di lalo na sa taong nilikha lamang mula sa lupa, na madaling pisain katulad ng gamo-gamo! [20] Ang taoʼy maaaring buhay pa sa umaga pero kinagabihaʼy patay na at hindi na makikita magpakailanman. [21] Para silang mga toldang bumagsak. Namatay sila nang kulang sa karunungan.’
