[1] Pagkatapos, sinabi ni Job, [2] “Hanggang ngayoʼy labis pa rin ang hinaing ko. Pinahihirapan pa rin ako ng Dios sa kabila ng labis kong pagdaing. [3] Kung alam ko lang kung saan ko siya hahanapin; kung makakapunta lang sana ako sa kinaroroonan niya, [4] sasabihin ko sa kanya ang aking kaso at ilalahad ang aking katuwiran. [5] Gusto kong malaman kung ano ang isasagot niya sa akin at gusto ko ring maintindihan ang sasabihin niya. [6] Makikipagtalo kaya siya sa akin gamit ang kapangyarihan niya? Hindi! Hindi niya iyon gagawin, kundi pakikinggan niya ako. [7] Ang taong matuwid na tulad ko ay maaaring mangatuwiran sa harap ng Dios na aking hukom, at palalayain niya ako nang lubusan. [8] “Hinanap ko ang Dios sa kung saan-saan–sa silangan, kanluran, hilaga, at timog, pero hindi ko siya matagpuan. [10] Ngunit alam niya ang ginagawa ko. Pagkatapos na masubukan niya ako, makikita niyang malinis ako tulad ng lantay na ginto. [11] Sinunod ko ang kanyang mga pamamaraan; hindi ko ito sinuway. [12] Sinusunod ko ang kanyang mga utos, at iniingatan ko ito sa aking puso. Pinahahalagahan ko ang mga salita niya ng higit pa sa pang-araw-araw na pagkain ko. [13] “Pero malaya ang Dios na gawin ang nais niyang gawin; walang sinumang makahahadlang sa kanya. [14] Kaya gagawin niya ang binabalak niyang gawin sa akin, at marami pa siyang planong gagawin sa akin. [15] Kaya natatakot ako sa kanya. At kapag iniisip ko ito, lalo akong natatakot. [16] Pinanghihina ako at tinatakot ng Makapangyarihang Dios. [17] Pero hindi ako tumigil sa pagdaing kahit na para akong nababalutan ng kadiliman.
