[1] Wtedy Elifaz z Temanu odpowiedział: [2] Jeśli będziemy rozmawiać z tobą, nie będzie ci przykro? Ale któż może się od mówienia powstrzymać? [3] Oto nauczałeś wielu i ręce słabe umocniłeś. [4] Twoje słowa podnosiły upadającego, a omdlałe kolana wzmacniałeś. [5] A teraz, gdy to przyszło na ciebie, opadasz z sił, dotknęło cię i się trwożysz. [6] Czy twoja bojaźń nie była twoją ufnością, a prawość twoich dróg – twoją nadzieją? [7] Przypomnij sobie, proszę, czy kiedykolwiek zginął ktoś niewinny? Albo gdzie sprawiedliwych wytępiono? [8] Według tego, co zauważyłem, ci, którzy orzą zło i sieją niegodziwość, zbierają je. [9] Od tchnienia Boga giną i od powiewu jego gniewu niszczeją. [10] Ryk lwa, głos dzikiego lwa i zęby lwiątek są złamane. [11] Lew ginie z braku łupu i młode lwicy rozpraszają się. [12] Oto potajemnie doszło do mnie słowo i moje ucho usłyszało szept. [13] W rozmyślaniu o nocnych widzeniach, gdy twardy sen spada na ludzi; [14] Ogarnęły mnie strach i drżenie, od których wszystkie moje kości zadrżały. [15] Wtedy duch przeszedł przed moją twarzą, zjeżyły się włosy na moim ciele. [16] Stanął, lecz nie rozpoznałem jego wyglądu, tylko jakiś kształt był przed moimi oczami; nastała cisza, a potem usłyszałem głos mówiący: [17] Czy śmiertelny człowiek może być sprawiedliwszy niż Bóg? Czy człowiek może być czystszy niż jego Stwórca? [18] Oto swoim sługom nie ufa i w swoich aniołach dostrzega braki; [19] O ileż bardziej w tych, którzy mieszkają w domach glinianych, których podstawa jest w prochu – łatwiej ich zgnieść niż mola. [20] Od poranka aż do wieczora są gładzeni; giną na wieki, a nikt tego nie zauważa. [21] Czy ich wspaniałość nie przemija wraz z nimi? Umierają, ale nie w mądrości.
