[1] ‘Wat heeft de mens toch een hard leven op aarde. Zijn zijn dagen niet als die van een gehuurde arbeider? [2] Zoals een slaaf naar schaduw verlangt en een arbeider in spanning uitziet naar de uitbetaling van zijn loon, [3] zo heb ik ellendige maanden moeten doormaken, met lange en moeilijke nachten. [4] Bij het naar bed gaan denk ik steeds: was het maar weer ochtend en dan lig ik te woelen tot het weer licht wordt. [5] Mijn lichaam is vol wormen en zit onder het stof. Het is bedekt met vieze korsten. Ik ben niet om aan te zien. [6] Mijn leven vliegt voorbij, de ene hopeloze dag na de andere. [7] Mijn leven is in één zucht voorbij en van geluk blijft niets over. [8] Jullie kunnen mij nu nog zien, maar niet lang meer. Spoedig zullen jullie zoeken, maar dan ben ik er niet meer. [9] Zoals een wolk uiteen wordt gedreven en verdwijnt, zo verdwijnen ook de doden in hun graven. [10] Nooit meer zullen zij terugkeren naar hun gezin en hun huis en in hun woonplaats zijn hun namen gauw vergeten. [11] Ik moet praten over wat mij kwelt. Ik moet mijn verbitterde gevoelens kunnen uiten! [12] O God, ben ik soms de zee of een monster, dat U mij constant laat bewaken? [13] Zelfs wanneer ik mijn ellende in mijn slaap probeer te vergeten, maakt U mij nog bang met vreselijke nachtmerries. [15] Ik word nog liever gewurgd dan dat ik in dit lichaam verder leef! [16] Ik ben het zat! Ik wil niet voor altijd blijven leven! Laat mij toch die laatste dagen met rust! [17] Is een mens het echt waard dat U altijd tijd en zorg aan hem besteedt? [18] Moet U werkelijk elke morgen voor hem staan en hem elk moment van de dag op de proef stellen? [19] Waarom laat U mij niet met rust, al is het maar voor even? [20] Heb ik U iets aangedaan door mijn zonde, o God, Bewaker van de mensheid? Waarom hebt U mij als doelwit genomen en mijn leven tot een zware last gemaakt? [21] Waarom vergeeft U mij mijn zonde niet en verlost U mij niet van mijn schuld? Want als dit zo doorgaat, zal ik gauw sterven en languit in het stof komen te liggen. Als U mij dan nog zoekt, ben ik er niet meer.’
