[1] Ito ang sinabi ng mangangaral na anak ni David na hari ng Jerusalem: [2] Walang kabuluhan! Walang kabuluhan ang lahat! [3] Ano ang pakinabang ng tao sa pagpapakahirap niyang magtrabaho sa mundong ito? [4] Lumilipas ang isang henerasyon at napapalitan, pero ang mundo ay hindi nagbabago. [5] Sumisikat ang araw at pagkatapos ay lumulubog; pabalik-balik lang sa kanyang pinanggalingan. [6] Umiihip ang hangin sa timog at pagkatapos ay iihip naman sa hilaga. Paikot-ikot lang ito at pabalik-balik. [7] Lahat ng ilog ay umaagos sa dagat, pero hindi naman napupuno ang dagat kahit na patuloy ang pag-agos ng ilog. [8] Ang lahat ng itoʼy nakakabagot at ayaw na ngang pag-usapan. Hindi nagsasawa ang mga mata natin sa katitingin at ang mga tainga natin sa pakikinig. [9] Ang mga nangyari noon, nangyayari ulit ngayon. Ang mga ginawa noon, ginagawa ulit ngayon. Walang nangyayaring bago sa mundo. [10] May mga bagay pa ba na masasabi mong bago? Nariyan na iyan noon pa, kahit noong hindi pa tayo ipinapanganak. [11] Hindi na natin naaalala ang mga nangyari noon; ganoon din sa hinaharap, hindi rin ito maaalala ng mga tao sa bandang huli. [12] Ako na isang mangangaral ay naging hari ng Israel. Tumira ako sa Jerusalem. [13] Sa aking karunungan, pinag-aralan kong mabuti ang lahat ng nangyayari rito sa mundo. At nakita kong napakahirap ng gawaing ibinigay ng Dios sa mga tao. [14] Nakita kong walang kabuluhan ang lahat ng ginagawa ng tao rito sa mundo. Para kang humahabol sa hangin. [15] Ang baluktot ay hindi mo maitutuwid at ang wala ay hindi mo maibibilang. [16] Sinabi ko sa aking sarili, “Mas marunong ako kaysa sa lahat ng naging hari sa Jerusalem. Marami akong alam.” [17] Pinag-aralan kong mabuti ang pagkakaiba ng karunungan at kamangmangan, pero nakita kong wala rin itong kabuluhan. Para kang humahabol sa hangin. [18] Dahil habang nadadagdagan ang kaalaman ko, nadadagdagan din ang aking kalungkutan.
