Job 39:1-30 ASD

[1] “Alam mo ba kung kailan nanganganak ang mga kambing-gubat? Nakakita ka na ba ng usa na nanganganak? [2] Binibilang mo ba ang mga buwan ng kanilang pagbubuntis hanggang sa sila ay manganak? At alam mo rin ba kung kailan sila manganganak? [3] Nakayukyok silaʼt nagtitiis ng hirap hanggang sa makapanganak. [4] Paglaki ng kanilang mga anak sa kagubatan, umaalis sila at hindi na bumabalik. [5] “Sino ang nagpalaya sa asnong-gubat? [6] Ibinigay ko sa kanya ang ilang para kanyang tirhan, pinatira ko siya sa lupaing pinabayaan. [7] Lumalayo siya sa maingay na bayan at ayaw niyang siya ay mapaamo. [8] Paikot-ikot siya sa mga kabundukan para maghanap ng sariwang pastulan. [9] “Mapagtatrabaho mo ba ang bakang-gubat? Mapapanatili mo kaya siya sa kanyang kulungan kung gabi? [10] Matatalian mo kaya siya at mapag-aararo sa iyong bukid? [11] Makakaasa ka kaya sa lakas niya para gawin ang mabibigat na gawain? [12] Maaasahan mo kaya siyang tipunin at hakutin ang iyong ani papunta sa giikan? [13] “Napakagandang tingnan ng pakpak ng malaking ibong kapag itoʼy pumapagaspas, pero hindi nito mapantayan ang ganda ng pakpak ng tagak. [14] Iniiwanan ng malaking ibong ito ang kanyang mga itlog sa lupa para mainitan. [15] Hindi siya nag-aalalang baka matapakan ito o madaganan ng mga hayop sa gubat. [16] Malupit siya sa kanyang mga sisiw, parang hindi kanya kung ituring. Hindi siya nag-aalala na ang pinaghirapan niya ay mawawalan ng kabuluhan. [17] Sapagkat hindi ko siya binigyan ng karunungan at pang-unawa. [18] Pero kapag tumakbo na siya, tinatawanan niya ang kabayo at ang sakay nito. [19] “Job, ikaw ba ang nagbibigay ng lakas sa kabayo? Ikaw din ba ang naglagay ng kanyang kiling? [20] Ikaw ba ang nagpapalukso sa kanya gaya ng isang balang at nagpapatakot sa mga tao kapag siya ay sumisinghal? [21] Kumakahig siya sa lupa na parang ipinagmamalaki ang kanyang lakas. Pagkatapos ay tumatakbo siya papunta sa digmaan. [22] Wala siyang kinatatakutan, ni hindi siya natatakot sa espada. [23] Kumakalansing at kumikislap ang mga sandata ng sumasakay sa kanya. [24] Lumilipad ang alikabok sa bilis ng kanyang pagtakbo. Hindi na siya mapigilan kapag tumunog na ang trumpeta. [25] Sumisinghal siya kapag naririnig ang trumpeta. Naaamoy niya ang digmaan kahit sa malayo, at naririnig niya ang ingay ng digmaan at ang sigaw ng mga kumander. [26] “Ikaw ba ang nagtuturo sa lawin na lumipad at pumunta sa timog? [27] Ikaw ba ang nag-uutos sa agila na lumipad at gumawa ng kanyang pugad sa mataas na dako? [28] Nakatira ang agila sa mataas na bato. Ang matarik na lugar ang kanyang taguan. [29] Mula roon naghahanap siya ng madadagit, kahit ang malayo ay naaabot ng kanyang paningin. [30] At kapag may nakita siyang bangkay ay pinupuntahan niya, at ang dugo nito ang iniinom ng kanyang mga inakay.”