I kronik 16:1-43 UBG

[1] A gdy przynieśli arkę Boga i umieścili ją pośrodku namiotu wzniesionego przez Dawida, złożyli całopalenia i ofiary pojednawcze przed Bogiem. [2] A gdy Dawid skończył składanie całopaleń i ofiar pojednawczych, błogosławił lud w imię PANA. [3] I rozdał wszystkim Izraelitom, tak mężczyźnie, jak i kobiecie, po bochenku chleba i po kawałku mięsa oraz po bukłaku wina. [4] Ustanowił też niektórych Lewitów sługami przed arką PANA, aby wspominali i chwalili go, i dziękowali PANU, Bogu Izraela: [5] Asafa, naczelnika, a po nim Zachariasza, Jejela, Szemiramota, Jechiela, Mattitiasza, Eliaba, Benajasza i Obed-Edoma: Jejela do gry na instrumentach: cytrach i harfach, a Asafa – na cymbałach; [6] A kapłanów Benajasza i Jachaziela, aby stali nieustannie z trąbami przed arką przymierza Boga. [7] Wtedy w tym dniu Dawid postanowił po raz pierwszy, aby Asaf i jego bracia chwalili PANA tym psalmem: [8] Wysławiajcie PANA, wzywajcie jego imienia, opowiadajcie między narodami sprawy jego. [9] Śpiewajcie mu, śpiewajcie mu psalmy, rozmawiajcie o wszystkich jego cudach. [10] Chlubcie się jego świętym imieniem, niech się raduje serce szukających PANA. [11] Szukajcie PANA i jego mocy, szukajcie zawsze jego oblicza. [12] Przypominajcie sobie dzieła, które czynił, jego cuda i wyroki jego ust. [13] Wy, potomkowie Izraela, jego sługi; wy, synowie Jakuba, jego wybrańcy! [14] On jest PANEM, naszym Bogiem, jego sądy na całej ziemi. [15] Pamiętajcie zawsze o jego przymierzu, o słowie, które nakazał po tysiąc pokoleń; [16] O przymierzu, które zawarł z Abrahamem, i o przysiędze złożonej Izaakowi. [17] Ustanowił je jako prawo dla Jakuba, jako wieczne przymierze dla Izraela; [18] Mówiąc: Tobie dam ziemię Kanaan jako dział waszego dziedzictwa; [19] Kiedy było was niewielu, byliście nieliczni i obcy w niej. [20] I wędrowali od narodu do narodu, z jednego królestwa do innego ludu; [21] Nikomu nie pozwolił ich krzywdzić, nawet karcił królów z ich powodu, mówiąc; [22] Nie dotykajcie moich pomazańców, a moim prorokom nie czyńcie nic złego. [23] Śpiewaj PANU, cała ziemio, opowiadajcie dzień po dniu o jego zbawieniu. [24] Głoście wśród narodów jego chwałę, pośród wszystkich ludów – jego cudowne dzieła; [25] Wielki bowiem jest PAN i godny wszelkiej chwały, straszliwszy nad wszystkich bogów; [26] Gdyż wszyscy bogowie narodów są bożkami, a PAN uczynił niebiosa. [27] Chwała i cześć przed nim, moc i radość w jego przybytku. [28] Oddajcie PANU, rodziny narodów, oddajcie PANU chwałę i moc. [29] Oddajcie PANU chwałę jego imienia. Przynoście dary i przychodźcie przed jego oblicze. Oddajcie PANU pokłon w ozdobie świętości. [30] Zadrżyj przed nim, cała ziemio. Świat będzie utwierdzony, aby się nie poruszył. [31] Niech się weselą niebiosa i niech się raduje ziemia, niech mówią wśród narodów: PAN króluje! [32] Niech zaszumi morze i to, co je napełnia, niech radują się pola i wszystko, co jest na nich. [33] Wtedy radośnie wykrzykną leśne drzewa przed PANEM, bo idzie, aby sądzić ziemię. [34] Wysławiajcie PANA, bo jest dobry, bo jego miłosierdzie trwa na wieki. [35] I mówcie: Zbaw nas, BOŻE naszego zbawienia, i zgromadź nas, i wybaw nas od pogan, abyśmy wielbili twoje święte imię i chlubili się twoją chwałą. [36] Błogosławiony PAN, Bóg Izraela, na wieki wieków. I cały lud powiedział: Amen i chwalił PANA. [37] I Dawid zostawił tam przed arką przymierza PANA Asafa i jego braci, aby nieustannie pełnili służbę przed arką, według potrzeby każdego dnia; [38] Także Obed-Edoma i ich braci, sześćdziesięciu ośmiu; a Obed-Edoma, syna Jedutuna, i Chosę uczynił odźwiernymi. [39] Kapłana Sadoka i jego braci kapłanów pozostawił przed przybytkiem PANA na wyżynie w Gibeonie; [40] Aby składali PANU nieustannie, rano i wieczorem, całopalenia na ołtarzu całopaleń, zgodnie ze wszystkim, co jest napisane w Prawie PANA, które nadał on Izraelowi; [41] A z nimi pozostawił Hemana i Jedutuna oraz resztę wybranych, imiennie wyznaczonych, aby chwalili PANA, bo jego miłosierdzie trwa na wieki. [42] I u nich, u Hemana i Jedutuna, pozostawił trąby i cymbały dla grających na tych i na innych instrumentach muzycznych dla Boga. Synowie zaś Jedutuna byli odźwiernymi. [43] Potem cały lud się rozszedł, każdy do swego domu. Dawid też wrócił, aby błogosławić swojemu domowi.