[1] Moja dusza zmęczona jest życiem; dam upust swemu narzekaniu, będę mówił w goryczy swej duszy. [2] Powiem Bogu: Nie potępiaj mnie. Oznajmij mi, czemu wiedziesz ze mną spór? [3] Czy dobrze ci z tym, że mnie uciskasz, że odrzucasz dzieło swoich rąk i sprzyjasz radzie niegodziwych? [4] Czy masz oczy cielesne? Czy widzisz, jak człowiek widzi? [5] Czy twoje dni są jak dni człowieka, a twoje lata jak lata ludzkie; [6] Że się wywiadujesz o moją nieprawość i dochodzisz mojego grzechu? [7] Ty wiesz, że nie jestem niegodziwy i nikt nie wyrwie mnie z twoich rąk. [8] Twoje ręce ukształtowały mnie i uczyniły mnie całego ze wszystkich stron, lecz mnie niszczysz. [9] Pamiętaj, proszę, że ulepiłeś mnie jak glinę; czy obrócisz mnie w proch? [10] Czy nie wylałeś mnie jak mleko i nie sprawiłeś, że jak ser stężałem? [11] Przyoblekłeś mnie skórą i ciałem, a kośćmi i żyłami pospinałeś mnie. [12] Obdarzyłeś mnie życiem i miłosierdziem, a twoja opatrzność strzegła mego ducha. [13] I chociaż ukryłeś to wszystko w swoim sercu, wiem jednak, że to jest z twojej woli. [14] Jeśli grzeszę, ty to spostrzegasz i nie uwolnisz mnie od mojej nieprawości. [15] Jeśli jestem niegodziwy, biada mi, a choćbym też był sprawiedliwy, nie podniosę swojej głowy. Jestem syty hańby, zważ na moje utrapienie; [16] Gdyż go przybywa; gonisz mnie jak okrutny lew i zachowujesz się dziwnie wobec mnie. [17] Stawiasz przeciwko mnie nowych świadków i pomnażasz nade mną swój gniew; wojsko za wojskiem naciera na mnie. [18] Czemu wyprowadziłeś mnie z łona? Obym umarł i nie widziało mnie żadne oko! [19] Byłbym, jakby mnie nie było, od łona zanieśliby mnie do grobu! [20] Czy nie zostało mi niewiele dni? Przestań więc i odejdź ode mnie, abym nabrał trochę otuchy; [21] Zanim odejdę tam, skąd już nie powrócę, do ziemi ciemności i cienia śmierci; [22] Do ziemi ciemnej jak noc i do cienia śmierci i bezładu, gdzie świeci tylko ciemność.
